Geralt po polsku ma w głosie pył z drogi. Słuchamy go od lat i trudno nam wyobrazić sobie Velen w innym brzmieniu. Przy Cyberpunku jest podobnie: Night City w naszej wersji narzeka, żartuje i boi się tak, jak boją się ludzie w windzie po długim dniu. Pisaliśmy o tym w tekście o mieście na kilka nocy.
W Kingdom Come polski głos wsi robi jeszcze coś innego. Chłop nie brzmi jak z podręcznika do historii. Ma zniecierpliwienie, skrót myślowy i sposób witania, od którego wiadomo, czy jesteś tu gościem, czy już zawracasz głowę. Henry dorasta w tych rozmowach wolno, po ludzku, z jąkaniem, które z czasem cichnie.
Własny język słychać także w tym, czego postać nie dopowiada.
Lubimy pauzę przed ripostą. W polskim dubbingu często jest lekko krzywa i przez to prawdziwa. Ktoś szuka słowa. Ktoś rezygnuje z wielkiego wyznania i rzuca żart, żeby nie zrobić się zbyt miękkim. Tak mówimy przy stole, kiedy temat jest poważny, a zupa jeszcze gorąca. Gra, która to łapie, od razu siada bliżej kanapy.
Bywają wieczory, kiedy zostawiamy oryginał, bo czyjś głos z zagranicy ma swój urok i nie chcemy go gubić. Wracamy jednak do polskiej ścieżki, kiedy historia robi się o wstydzie, o rodzinie albo o pieniądzach. Te sprawy chcemy usłyszeć tak, jak usłyszelibyśmy je przez ścianę od sąsiadów. Z namysłem. Z odrobiną wstydu. Z ciepłem, które nie lubi przemówień.
Po takiej nocy cytat wychodzi z nami na klatkę schodową. Ktoś powtarza kwestię przy sznurowaniu butów i nagle cała wczorajsza gra mieści się w jednym zdaniu. To dobry znak. Znaczy, że język na ekranie był na tyle nasz, że dało się go zabrać do przedpokoju.