Piękno tej historii siedzi w tym, że słucha. Wybierasz cichą odpowiedź i świat naprawdę ją pamięta. Potem, wiele godzin później, ktoś rzuca twoje własne słowa z powrotem i robi się ciepło na twarzy, jak przy rodzinnym obiedzie. Polski tekst trzyma charakter każdej osoby. Cieńserce ma swój chłód. Karlach niesie śmiech, od którego w pokoju robi się głośniej.
Lubimy obóz nocą. Ognisko, krótkie zdania, ktoś naprawia sprzęt, ktoś milczy. To najbardziej ludzka część, bliższa wspólnemu wyjazdowi za miasto niż wielkiej wojnie. Rano i tak przyjdzie jakiś kłopot, ale przez chwilę wszyscy są po prostu obok siebie. Takie sezony opisujemy też w tekście o grze, która zostaje na całą porę roku.
Przy ognisku ktoś milczy i to milczenie też jest częścią towarzystwa.
Wychodzi się z Baldur's Gate z poczuciem, że spędziło się sezon z ekipą, która już rozjechała się do swoich miast. Zostają żarty i jeden wybór, o którym nadal myślisz pod prysznicem. Czasem żałujesz słowa. Czasem cieszysz się, że ktoś usłyszał właśnie to, a nie głośniejszą wersję ciebie.
W polskiej wersji żart ma inny timing. Pauza przed ripostą jest nasza, trochę krzywa, trochę cieplejsza. Dzięki temu towarzysze brzmią jak ludzie, z którymi dałoby się jechać w pięć osób nad jezioro i przeżyć wspólną kuchnię. Kłótnia byłaby pewna. Śniadanie też.
Kiedy napisy gasną, na stole zostają te kartki z imionami. Jeszcze przez kilka dni nikt ich nie wyrzuca. Potem ktoś robi z nich zakładkę do innej książki i imię wraca w zupełnie zwykłe popołudnie. Tak ta gra mieszka u nas najdłużej.