Buduje się tu zgodę. Ludzie chcą ciepła, chleba i sensu, a każde prawo, które podpisujesz, ma czyjąś twarz, nawet jeśli na ekranie widać głównie liczby i dachy. Po kilku godzinach łapiemy się na tym, że mówimy do monitora półgłosem, jak do współlokatora, z którym trzeba ustalić, kto w tym miesiącu pamięta o prądzie.
Najładniejsze jest światło. Stal, lód, sadza, i nagle gdzieś w dole miasta mruga piec. Ten pomarańczowy punkt trzyma całą resztę. Bez niego obraz byłby tylko mapą. Z nim robi się opowieść o ludziach, którzy postanowili zostać, choć rozsądek szeptał, żeby iść dalej, byle gdzie, byle cieplej.
W lutym nasze niebo ma podobny kolor co niebo nad tym miastem.
11 bit studios zrobiło grę, która dobrze siedzi w polskim roku. Wieczór po niej jest trochę cięższy i dziwnie bliski, jak rozmowa w kuchni, kiedy za oknem huczy wiatr i nikt nie spieszy się do łóżka. O takich zapalonych oknach pisaliśmy szerzej przy polskich biurach, w których świeci się do późna.
Pamiętamy tygodnie, w których wracaliśmy do miasta na ekranie tak, jak wraca się do wiadomości z osiedla. Ktoś jest głodny. Ktoś ma dość ciemności. Ktoś prosi o obietnicę, której nie da się dotrzymać bez czyjejś straty. Gra trzyma te sprawy blisko, bez wielkich fanfar. Zostaje zwykły niepokój i chęć, żeby jednak dogrzać jeszcze jeden dom.
Po wyłączeniu długo patrzy się na własne okno. Kaloryfer stuka. Na ulicy ktoś idzie szybkim krokiem. W głowie zostaje ten piec, mały i uparty. Lubimy tę grę za to uczucie: ciepło jest wspólną sprawą, nawet kiedy rozmawia się o nim przez szkło ekranu.