Najbardziej lubimy powrót do wielkiej sali. Ktoś opiera się o kolumnę. Ktoś udaje, że wcale się nie martwił. Ktoś rzuca zdanie, które boli tylko dlatego, że jest prawdziwe. To bardzo rodzinne. Polska wersja trzyma ten ton: czułość schowana w kłótni, jak przy niedzielnym obiedzie.
Między jedną drogą a drugą jest czas na krótki oddech. Wtedy gra przypomina wieczór, w którym wychodzi się tylko do sklepu na rogu i wraca z czymś, o czym zapomniało się powiedzieć. Z każdym takim kołem dom na dole robi się bliższy.
Najważniejsze zdanie pada zwykle wtedy, kiedy już się wróciło.
Zostawiamy Hadesa na dni, w których chce się jednej dobrej historii, a nie całego sezonu naraz. Potem i tak okazuje się, że sezon minął, bo wracaliśmy co wieczór na pół godziny. O takich powrotach pisaliśmy w tekście o grze na całą porę roku.
Kiedy wreszcie gasimy ekran, w pokoju jeszcze chwilę jest ciepło od tego podziemnego światła. Ktoś w domu pyta, czy dziś udało się dojść dalej. Odpowiedź bywa krótka. Uśmiech i tak zdradza, że rozmowa z ojcem poszła o krok lepiej niż wczoraj.