W Wiedźminie ten zapach przychodzi najszybciej. Velen ma w sobie polną drogę, płot i niebo, które za chwilę znowu się rozpada. Pisaliśmy o tym w wieczorze, który przeciąga się aż do ostatnich tramwajów. Chodzi o coś prostszego niż wspomnienie fabuły. Chodzi o to, że ciało już wie, jak jest na takiej drodze w listopadzie.
Podobnie bywa w Kingdom Come. Czeskie wsie na ekranie mają kolor naszych pól w październiku. Dym idzie nisko. Koń idzie wolno. Ktoś przy płocie odprowadza cię wzrokiem tak długo, aż znikniesz za zakrętem. W Polsce znamy to spojrzenie z małych miejscowości, gdzie obcy samochód nadal jest wydarzeniem.
Krajobraz mówi pierwszy, zanim ktokolwiek zdąży się przedstawić.
Lubimy, kiedy gra pozwala iść własnym tempem. Słychać wtedy własne buty. Widać, że las ma też brzydsze kawałki: chrust, kałużę, złamaną gałąź. To one zostają na całe popołudnie, dłużej niż gładki widok, który mija się w kilka sekund.
W naszych mieszkaniach taki las wraca później, przy zmywaniu. Ktoś mówi, że dzisiaj w grze padało tak samo jak na działce u ciotki. Ktoś inny przypomina sobie zapach mokrej kurtki w przedpokoju. Gra kończy się na ekranie, a rozmowa przenosi się do kuchni i tam żyje dłużej.
Dlatego w Jasnolesiu tak często zaczynamy od pogody. Od światła o piątej. Od tego, czy po sesji chce się otworzyć okno. Las w grze bywa wtedy po prostu dalszym ciągiem drogi, którą i tak mieliśmy w planie, tylko że na drugi dzień, do kogoś, kto czeka z herbatą.
