Dziwne jest to, jak dobrze ta kraina pasuje do naszej pogody. Błoto, krzaki, chłop, który mówi półsłówkami, i wiatr, od którego chce się podciągnąć kołnierz. Na pierwszym planie rzadko stoi pocztówkowy zamek. Jest droga dłuższa, niż się wydawało, i rozmowa, która zostaje w głowie mocniej niż miecz.
Geralt u nas mówi po polsku i inaczej tej gry już nie słyszymy. W jego głosie siedzi zmęczenie człowieka, który widział za dużo, a mimo to wciąż zatrzymuje konia przy czyimś płocie. Kiedy Ciri śmieje się gdzieś z boku, w pokoju robi się cieplej. To zwykła chwila, podobna do tych przy rodzinnym stole, kiedy ktoś rzuci żart i na sekundę wszyscy odkładają ciężar dnia.
Cała wieś mieści się czasem w jednym zdaniu powiedzianym przy płocie.
Najdłużej zostajemy przy sprawach, które z boku wyglądają na małe. Wdowa prosi o coś wstydliwego. Wieś boi się własnego lasu. Potem idzie się między drzewa i okazuje się, że strach miał twarz, a czasem tylko ludzką nieostrożność. Gra daje czas, żeby posiedzieć przy ognisku. W takich godzinach jest jej cały charakter. O podobnym zapachu lasu pisaliśmy w tekście o drodze, która pachnie jak wyjazd do rodziny.
Po tylu latach Dziki Gon leży u nas na dysku obok nowych tytułów. Kiedy gasną napisy, w kuchni nadal słychać deszcz i przez chwilę trudno powiedzieć, czy pada za oknem, czy jeszcze w grze. Ten dźwięk lubimy najbardziej. Jest domowy, trochę zimny i bardzo znajomy.
Wracamy też dla ludzi, którzy zostali w pamięci mocniej niż potwory. Karczmarz z kiepskim żartem. Dziewczyna, która patrzy gdzieś poza kadr. Stary, który mówi wolno, bo wie, że i tak nikt nigdzie nie ucieknie przed zimą. Polska wersja trzyma ich blisko ucha. Słychać wahanie, złość i czułość, która nie lubi wielkich słów.
Ta gra dobrze znosi przerwę na herbatę. Da się wstać, zajrzeć do drugiego pokoju, wrócić i nadal wiedzieć, po co się tu stoi. Wieczór robi się wtedy dłuższy, a mieszkanie cichsze. Zostawiamy ją włączoną na ekranie pauzy i jeszcze chwilę słuchamy wiatru, zanim pójdziemy spać.