Harry budzi się bez pamięci i od razu słychać, że w głowie jest tłoczno. Głosy kłócą się, żartują, wstydzą i czasem mówią coś tak celnego, że trzeba oderwać wzrok od ekranu. Po polsku ten tłum w głowie ma rytm naszej mowy: dłuższą pauzę, suchy dowcip, nagłą czułość.
Kim jest przy tym wszystkim spokojnym towarzyszem, jak ktoś, kto zgadza się iść z tobą przez miasto, choć widzi, że masz zły dzień. Lubimy ich wspólną wędrówkę między blokami, portem i ludźmi, którzy mają swoje racje. Nikt tu nie jest tylko tłem. Każdy niesie jakiś ciężar z domu.
Nad wodą rozmowa zwalnia i właśnie wtedy słychać człowieka.
Ta gra dobrze znosi przerwę na herbatę. Da się wstać w połowie zdania, wrócić i nadal być w tym samym pokoju z tymi samymi ludźmi. Zostaje po niej nastrój niedzielnego popołudnia nad morzem poza sezonem: pusto, wietrznie i jakoś bliżej własnych myśli. O języku, który to unosi, pisaliśmy w artykule o polskim głosie na ekranie.
Disco Elysium trzymamy na wieczory, kiedy chce się czytać, a nie gnać. Po napisach jeszcze długo powtarzamy jedno zdanie. Zwykle jest cichsze, niż się spodziewaliśmy, i dlatego zostaje na kilka dni.