Lubimy tu godziny, w których miasto jest puste i słychać własne kroki na blasze. W dole ktoś rozmawia. W górze wisi pranie, które nikt nie zdążył zdjąć. Te szczegóły robią z ruin miejsce, w którym ktoś niedawno mieszkał. Po polsku głosy na dole mają znajomą złość i znajomy żart.
W dzień gra jest o ludziach, którzy próbują dogadać się w jednym mieście. W nocy jest o tym, jak daleko sięga światło z jednego okna. Oba te nastroje znamy z dużych polskich miast: w windzie rozmowa o prądzie, na dachu cisza i wiatr.
Najbliższy dach bywa wtedy ważniejszy niż cały horyzont.
Po sesji zostaje rozgrzane tempo w nogach i ochota, żeby wyjrzeć przez własne okno. Miasto na dole jest spokojniejsze niż to na ekranie, a jednak układ świateł jest podobny. Ktoś czuwa. Ktoś śpi. Ktoś wraca później, niż obiecał.
Dying Light 2 trzymamy na wieczory, kiedy chce się ruchu, ale nie chce się wychodzić z domu. Dobrze kończy się herbatą i krótkim milczeniem. O miastach, które mówią po naszemu, jest też tekst o ekranie i polskim głosie.